Па волі лёсу, давялося займацца падрыхтоўкай да друку чарговага нумара "Жырандолі". Калі шчыра, справа не мая. Але ж некаму трэба было завяршыць пачатае Нінай Мацяш. Даручылі мне. Спачатку аднекваўся, а зараз, калі справа скончана, удзячны выпадку. Ва ўсякім разе пазнаёміўся з мноствам шчырых, сціплых таленавітых людзей, землякоў. Як прыклад: майстра сваёй справы - Валеры Клапоцкі. Нарадзіўся 12.01.1964 г., г. Каменец Брэсцкай вобл. (Беларусь).
Прафэсійна займаецца фатаграфіяй з 1991 г.
Сябар творчага саюза «Фотамастацтва» с 2003 г.
На яго думку: "Рамяство - ў разуменьні гэтага слова, як "трывіальныя, даступныя перайманьню дзеянні, якія маюць на мэце прыкладныя, паўсядзённыя, бытавыя задачы" - гэта калі ты ведаеш дакладна, што трэба атрымаць у выніку працы і на кожным этапе фатаграфічнага працэсу цьвёрда трымаешся патрабаваньняў тэхналёгіі, правілаў, рэцэптаў. Аўтаматыка фотакамэры, стандартная праяўка, аўтафокус - усё гэта дапамагае рамяству, але ставіць фільтры супраць адхіленьняў, супраць выпадковасьцяў, супраць усяго таго, што робіць фатаграфію непаўторнай, унікальнай."

Паглядзець яго творы можна тут: http://photounion.by/publ.php?id=39

Чытаю маленькія паэмы ў прозе Шарля Бадлера ў перакладзе Кастуся Карпекіна.

Аказваецца, кітайцы вызначаюць час па вачох катоў.

"Што датычыцца мяне,то калі я нахіляюся да чароўнай Коткі, так цудоўна названай, якая таксама зьяўляецца гонарам свайго полу, гонарам майго сэрца й водарам майго розуму, будзе гэта ноч альбо дзень, пры яркім сьвятле ці ў непрагляднай цемры, то ў глыбіні яе чароўных вачэй я заўсёды выразна бачу час, заўжды той сама час -- працяглы. урачысты, вялізны, як прастора, безь дзяленьня на хвіліны ды секунды -- нерухомы час, які не адзначаны на гадзіньніках, але таксама лёгкі, быццам уздых, хуткі, як позірк..."

Гэта стварыў Барыс Паплаўскі -- http://www.krotov.info/spravki/persons/20person/1935_poplavsky.htm
Гэта -- Канстанцін Паплаўскі: http://www.e-xecutive.ru/community/persons/detail/186213/
Гэта -- Алесь Паплаўскі:http://kamunikat.org/termapily.html?pubid=3619
А што такое гэта:
Імя:: V
Адказаць
21.11.2009 07:53
Эгаізм і самалюбаваньне пруць з кожнай шчыліны, з кожнага слова...Маладое і дурное, і гламурнае эгаістычнае дзяўчо, ну што ты скажаш! Каму яна цікавая, акрама самой сябе? Мельчают людзі, мельчает Свабода :((
http://www.svaboda.org/content/article/1882644.html

Не, -- адназначна, дуэль!

Ад няма чаго рабіць, умяшаўся ў чужую гаворку і даразважаўся да таго, што ў мяне спыталі: Вы што, спецыяліст па Зле? І сапраўды... Задумаўся. Безумоўна, у сваіх творах я неаднойчы кранаўся гэтай далікатнай тэмы. І ў жыцці быццам бы даводзілася сутыкацца са Злом. І ўсё ж... Ці ёсць насамрэч такія спецыялісты? Мо ўсё ў гэтым свеце адносна: для адных -- Зло, а для іншых -- звыкласць?

Адзін аўтарытэтны чэл сцвярджае, што ўсё гэта -- уплыў Кейджа. Хіба гэта так важна?

Ура! Толькі што тэлефанаваў Алесь Пашкевіч. Другі нумар "Жырандолі" ў друку.

Тэлеканал “Культура” 22:50
"Удар лапай тыгра". (Італія, 2007),
Паглядзеў учора першую частку. Захапляльны фільм. Праніклівая гульня акцёраў. Выдатная рэжысёрская праца. Сапраўднае мастацтва. І ўвогуле , “Культура” – адзіны тэлеканал, які можна яшчэ глядзець.

Фантазія па матывах прозы вялікага паэта, Нобелеўскага лаўрэата Іосіфа Бродскага. Дзяцінства і юнацтва паэта, эпізоды яго эміграцыі, арыгінальная анімацыя, унікальная хроніка і выдатная гульня вялікіх артыстаў. І ўсё ж, на маю думку, супярэчлівы фільм...

http://www.svaboda.org/discussion/1/105155.html

Спадар Бахарэвіч!

Па-мойму прыхільнік Вашай творчасціzmij_vish перабольшвае:http://zmij-vish.livejournal.com/61529.html?mode=reply .Не думаю, што ў Вас ёсць ворагі. Ёсць нязгодныя з Вамі, а гэта розныя рэчы. Калі Вы абралі літаратуру, Вам заўсёды знойдзецца пра што пісаць. Іншая справа, чым больш працяглым будзе па памеры тэрмін Вашай адасобленасці ад жыцця Радзімы, тым больш будуць скажацца Вашы ўяўленні аб гэтым жыцці. Садзіцца за стол і пісаць – гэта значыць кожны дзень наноў нараджацца і паміраць. У пісьменніка павінен быць падмурак, на якім будуюцца яго творы. Нацыянальны падмурак. Мы, для іншых народаў, тым і цікавыя. Васпатрабаванасць Вашая тут, у Беларусі. Таму Ваш прыклад – трагедыя для асобы пісьменніка. Так, у краіне, дзе мы жывем, ёсць безліч праблем: эканамічных, палітычных, сацыяльных. Але гэта нашы праблемы, спадар Бахарэвіч. Мы самі іх павінны вырашаць. Тут і зараз. Гэта нашы сантэхнікі і даяркі і нам жыць з імі побач. Гэта тэмы нашых новых твораў. Справа толькі ў тым, наколькі таленавіта гэта ўсё пададзена. Зло яно невынішчальна, яго трэба ігнараваць. Наш свет увогуле несправядлівы і непрыгожы, ва ўсякім разе сыходзячы з людскога разумення. Верагодна, чалавеку ўласціва тужыць па нейкім ідыяле. Таму кожнае пакаленне імкнецца зрабіць нешта значна лепшае, чым папярэдняе пакаленне. На жаль, мудрасць прыходзіць вельмі позна. Вы зрабілі Свой выбар і мы паважаем яго. Паважайце і Вы наш выбар, выбар большасці, і не кідайцеся абразлівымі словамі.

Празмернае імкненне да чысціні -- палон, у які трапляюць некаторыя асобы пад уплывам страху, памерці ад хваробатворных мікробаў. Так Маякоўскі насіў з сабой заўсёды маленькую бляшаную скрыначку з мылам і пасля кожнага поціску рукі, імкнуўся адасобіцца і памыцца. Ня ведаю як Вам, а мне той факт быў бы непрыемным. Калі б я даведаўся пра тое, то больш ніколі не падаў бы гэтаму чалавеку рукі.

1980г. "Да спаткання, Масква!" Закрыццё Алімпіяды-80. І слёзы на вачах...

Толькі што атрымаў ліст ад "TUT.BY" <noreply@tutby.com>:

Уважаемый пользователь!

Ваш ящик будет переведён на новую платформу Google в период с 13 по 30 ноября.
Не разумею, не так даўно мянялі і вось зноў мяняюць.

Піар, піар, піар!

Дадавайце ў спіс фрэндаў: javar81

http://javar81.livejournal.com/1749.html?mode=reply

Захапляюся Пяртам. Глазаў v_glazov, дай яму, Божа, здароўя, падагнаў мне два дыска з яго музыкай. Ёсць на іх і мой любімы "TE DEUM". Акрамя таго, два дыска з музыкай Alfreda Schnittke.

1. З апошняга, што давялося прачытаць, уразіў раман сучаснага англійскага пісьменніка і паэта Адама Торпа “Правілы перспектывы”. Зараз чытаю шатландца Робэрта Ная “Місіс Шэкспір”. У беларускай сучаснай літаратуры для сябе выдзяляю прозу Альгерда Бахарэвіча, а таксама прозу для падлеткаў Валерыя Гапеева. Рэгулярна чытаю фрэнд-стужку ЖЖ, які для мяне найперш крыніца інфармацыі, а не літаратурныя потугі асобных аўтараў. На маю думку, задачы і мэты ЖЖ зусім іншыя.
2. Працую над аповесцю “Размовы са стодзівамі”. Спадзяюся, што невялічкі ўрывак з яе можна будзе ў хуткім часе прачытаць у “Літаратурнай Беларусі”. Рыхтую да друку паэтычны зборнік.

Не збіраюся спрачацца з Южыкам. Рэйтынгі – рэч сугуба індывідуальная. Безумоўна, мы маем тое, што маем. Я пра іншае, калі гэта літаратура, то крыўдна, што яна такая прымітыўная.

http://iuzhyk.livejournal.com/70713.html

http://asia-paplausk.livejournal.com/72641.html?mode=reply

Толькі што вярнуўся з горада. Такое ўражанне, што ўсіх пакусалі бараны. Кідаюцца адзін ад аднаго. Паўсюль марлевыя павязкі. Народ у паніцы...

Упершыню ў жыцці выступаў сёння перад вайскоўцамі. Чытаў вершы, спяваў песні. Удзячная аўдыторыя... А мо гэта таму, што ў зале прысутнічалі камандзіры?..

Как и полагается, имя лауреата Гонкуровской литературной премии было объявлено на специальном ужине в парижском ресторане Drouant. Члены Гонкуровской премии проголосовали за роман "Три сильные женщины", рассказывающий о представительницах слабого пола, пытающихся "сохранить достоинство перед лицом оскорблений, которые нанесла им жизнь". Писательница Мари Ндьяй получит символическое вознаграждение в €10 и высокие тиражи своих книг в будущем.

http://www.kommersant.ru/doc.aspx?DocsID=1268147

Сёння Дзяды. У кожнага з нас свой спіс людзей, якіх даўно няма сярод нас, але пра якіх мы павінны помніць. Мне сёння хацелася б узгадаць kaciarynka
Мы не былі з ёю знаёмыя, але яна, адна з першых, паспрабавала мяне абараніць ад усёй гэтай "свядомай" драбнаты http://community.livejournl.com/by_litara/77930.html -- наіўнага і нявопытнага, не гледзячы на ўзрост. Потым быў яе прыватны ліст да мяне, у якім яна распавядала мне, хто ёсць хто, а потым яе не стала. Вечная памяць!